โฮะๆ สงสัยอ่ะจิ เราหายไปไหนมานานแสนนาน กร๊ากกกกก

คำตอบ...เมืองจีนไง เข้าค่ายเมืองจีน เหอๆ

ไปตั้งแต่ต้นเดือนเพิ่งกลับงับ มาๆ มาฟังเรื่องไร้สาระดีฝ่า

วันแรก...ไปถึง โย๋ย จักรยานเพียบ(ไมมันเยอจังฟระ= =') แถมขี่ไม่ดูตาม้าตาเรือ เดี๊ยะเหอะ แง่มๆ

พักที่โรงแรมใกล้ๆโรงเรียน(ห่างสามช่วงตึกเอง หุๆ^O^) สวยดี ...แต่ไหง...ห้องเรามันดันเล็กที่สุดเนี่ย= =' (กำเจงๆ)

โรงเรียนก็คนไทยเพียบ เลยชักไม่แน่ใจ (อินี่มันไปเรียนภาษา รึไปหาเพื่อนฟระ= =)

แต่จนแล้วจนรอดเราก็พูดได้มาบ้างนิดๆ หุๆ ภูมิใจ<<เน้น ได้สามประโยค เหอๆ

โต๊ะจีน<<อันนี้เยี่ยม มีทุกมื้อโหะๆ เช้า 8.30น. กลางวัน 12.40น. เย็น 6.00น. ตรงเวลาดีจัง^________________________^

เรียนสามวิชาช่วงเช้า ไวยากรณ์ภาษาจีน พินอินภาษาจีน ศัพย์ชีวิตประจำวันจีน (สรุป เรียนจีน= =')

แงบๆ ส่วนช่วงบ่าย เรียนวิชาต่างๆ อาทิ ร้องเพลงจีน ระบำจีน ไทเก๊ก(อันนี้ไม่ชอบ เหอๆ) วาดภาพจีน และอื่นๆอีกมามาย (ขี้เกียจพิมพ์)

และก็ไปเที่ยว เขาซีซาน ป่าหิน และ อ่า...ไรหว่า= =' ง่ำๆ นึกไม่ออก ช่างมัน(- -a)

และต้องไป...

shoppinggggggggggg โฮะๆ ขาดไม่ได้เลย กรี๊ดดดดดด>_<

เพียบค่ะ ทั้งที่โหลฯ เป่ยฯ คาร์ฟู และ ...ฯลฯ เยอะแยะ หุๆ ของถูกกกกกกกก

วันกลับเลยกังวล จะมีเป๋าใส่ไหมเนี่ย = =' เหอๆ (แต่พอดีงับ หุๆ)

แต่...วันกลับ....

เครื่องบินดีเลย์ 3 ชั่วโมง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! โอ้จอร์จ เชื่อมันเลย แล้วก้อให้เรานั่งรอสองชั่วโมงบนเครื่อง แล้วบอให้เปลี่ยนเครื่องๆมีปัญหา

แถม! ไปยืนรอตรงทางเดินอีกชั่วโมง แง่มๆ อ๊ากกกกกก อยากฆ่ากัปตัน=[]=!!!!!!!!

โอ๊ะ พอแระดีฝ่า ไว้มาเล่า(ระบายอารมณ์)ใหม่ ไปแระ หุๆ>O<

ปล.ไหน มีคัยรับทำหัวบล็อคบ้าง เราทำไม่รอด น่าเกลียดเกิน รับไม่ได้...ทำให้จิจ๊ะ หุๆ (ของ่ายๆเงี๊ยะ= =')

...เม็ดทราย...

ณ ผืนทรายริมทะเลกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา เม็ดทรายนับล้านหลับใหลอยู่ที่นั่น ทุกเม็ดพอใจและมีความสุขกับการอยู่ท่ามกลางแสงอรุณยามเช้าและหยอกล้อกับสายลมใต้แสงจันทร์นวล หากเด็กน้อยกลางเหล่าผู้เป็นสุขกลับต้องการหาสิ่งแปลกใหม่ อยากจะเจอกับการผจญภัย ความรู้สึกนั้นเอ่อล้นทุกครั้งที่ได้ยินสายลมเล่าเรื่องสถานที่ต่างๆที่ผ่านไปเยือนให้ฟัง

ในที่สุด เมื่อห้ามความอยากรู้อยากเห็นไม่ได้ มันก็อาศัยคลื่นทะเลที่ซัดเข้าหาดพาตัวเองออกไปผจญโลกกว้าง ไม่แม้จะฟังเสียงของผู้ที่อยู่เบื้องหลัง...ที่ว่า อาจไม่ได้กลับมาอีก

น้ำทะเลพามันลอยออกไป ไกลออกไป...เรื่อยๆ เม็ดทรายตื่นตากับทุกสิ่งที่เห็น ทั้งนกนางนวล แสงอาทิตย์ที่แปลกไปจากที่เคยพบบนหาด ท้องฟ้าสดใสไร้เมฆ แต่แน่นอน ความสุขนั้นมันไม่ยั่งยืน...

เมฆมากมายเริ่มเคลื่อนมาให้ยลยามราตรีในวันหนึ่ง ก่อนที่ฟ้าใสจะเริ่มมืดครึ้มและสายลมเริ่มพัดแรง คลื่นโถมตัวม้วนสาดซ่าจนเม็ดทรายตื่นกลัว มันภาวนาขอให้สรรพสิ่งคุ้มครองด้วยความหวังริบหรี่

หากแต่...ราวไม่มีใครได้ยินคำอ้อนวอนนั้น คลื่นลูกใหญ่จึงได้โถมกระชากเม็ดทรายลงไปก้นทะเลพร้อมกับน้ำ กดจนมันจมไปอยู่กับผืนธรณี

ยามแรก...เม็ดทรายตื่นกลัว รอบข้างเป็นสิ่งแปลกและน่าพิศวง ไม่แม้แต่จะเคยได้ยินมาจากสายลม มีสัตว์น้ำหน้าตาประหลาดมากมายแหวกว่ายอยู่รายล้อม ข้างๆ ก็เต็มไปด้วยพืชน้ำที่โอนอ่อนไปตามกระแสน้ำเย็น

เม็ดทรายลอยตัวขึ้นนิดจากก้นสมุทร ลอยไปตามสายน้ำเอื่อยจนไปพบกับสิ่งมีชีวิตรูปร่างเหมือนฝาเปิดปิดได้ เมื่อเม็ดทรายถาม มันก็ตอบกลับว่ามันคือ หอยมุก และชวนคุยเล่าเรื่องราวในท้องทะเลกว้างให้ฟังจนเม็ดทรายรู้สึกเป็นสุขและค่อยๆ หลงลืมความหวาดกลัวไปจากใจ

หอยมุกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับสิ่งลึกลับก้นทะเล ซากเรืออับปาง เจ้าสมุทรและนางเงือกให้ฟังอย่างสนุกสนาน หอยมุกใจดี...เม็ดทรายคิดเช่นนั้น ใจดีและจริงใจ

ต่อมาหอยมุกก็ชวนให้เม็ดทรายอยู่ที่ก้นสมุทรด้วยกัน ตอนแรกเม็ดทรายกลัว...กลัวสิ่งแปลกปลอมในทะเล และคิดปฏิเสธ แต่หอยมุกก็เอ่ยอย่างใจดีว่าเม็ดทรายสามารถมาอยู่กับตนในตัวได้ ตนจะปกป้องเม็ดทรายและเล่าเรื่องราวให้ฟังมากมาย เม็ดทรายจึงตกลง

ครั้งหนึ่งเม็ดทรายเคยเอ่ยกับหอยมุกเปรียบตนกับเพื่อนรัก มันคิด...มันไม่ดูสวยและมีค่าเหมือนหอยมุกสักนิด ดูด้อยค่าและไม่มีสิ่งใดในตัวเลยแม้แต่น้อย แต่หอยมุกกลับบอกเสียงอ่อนหวาน สรรพทุกอย่างมีคุณค่าในตัวมันเอง บอกให้เม็ดทรายลองค้นหาคุณค่าของตัวเอง อย่านำใครไปเปรียบกับใคร เพราะแต่ละคนก็มีดีไม่เหมือนกัน

เม็ดทรายเก็บคำนั้นไปคิด มันหมกมุ่นอยู่กับการค้นหาตัวเองเป็นเวลานานเท่าใดไม่ทราบ...รู้แต่ว่า นานมาก นานเท่านาน อาจจะเป็นเดือน...เป็นปี หรือหลายสิบปี จนไม่ได้สนใจเรื่องรอบตัว แม้แต่ตัวมันเอง

และเมื่อวันหนึ่งฉุกคิดขึ้นได้และมองย้อนมาอีกครั้ง จากเม็ดทรายเล็กๆ ที่ไม่พอใจกับชีวิตเรียบง่ายกับพวกพ้อง เดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลไปแสวงหาสิ่งใหม่ จนได้มาอยู่ที่นี่ มีเพื่อนที่เอาใจใส่ตนเสมอ บัดนี้...คงเพราะผ่านกาลมานาน ตนไม่ได้เป็นเพียงเม็ดทรายที่ด้อยค่าอีกแล้ว แต่กลับเป็นไข่มุกเม็ดงามวาวสวยสูงค่า

เม็ดทรายดีใจ ยินดีมากที่เป็นเช่นนี้ มันเอาแต่เล่าเรื่องนี้ให้หอยมุกฟัง เพื่อนรักก็ยิ้มรับ ดีใจที่เพื่อนเป็นสุขมากเพียงนี้ แต่อีกใจหนึ่งก็ไม่สบายใจ เพื่อนของตนหลงลืมตัวตนที่แท้จริงไป สนใจเพียงรูปลักษณ์ที่เกิดขึ้น จึงเปรยกับเม็ดทรายถึงเรื่องที่ตนเคยบอกว่าเม็ดทรายหามันเจอรึยัง เพียงแต่เม็ดทรายไม่แม้จะสนใจฟัง

ต่อมาสิ่งไม่คาดฝันก็ได้มาเยือน เม็ดทรายถูกพบและนำตัวไปจากทะเล เพื่อนรักพยายามดึงดันไม่ให้ใครเอาเม็ดทรายไป แต่ไม่สามารถทำเช่นใดได้ จึงได้แต่เพียงภาวนาของให้สรรพสิ่งคุ้มครองเม็ดทราย

เม็ดทรายถูกนำมาวางอยู่ในตู้กระจก มีแสงส่องตลอดเวลา แต่มันกลับรู้สึกอ้างว้าง ที่นี่...แม้จะสวยงามและทำกับตนเหมือนเป็นสิ่งมีค่า แต่มันคิดถึงแสงอาทิตย์ที่เคยเห็น คิดถึงหาดทรายที่มันเติบโตมา คิดถึงการผจญภัยที่ผ่านมา และที่ยิ่งไปกว่านั้น...มันคิดถึงหอยมุกเหลือเกิน
เมื่อได้อยู่ตัวเปล่าโดดเดี่ยว เม็ดทรายก็นึกถึงคำพูดของเพื่อนรัก ทำให้เกิดความเศร้าใจ...ล้นปรี่จนเต็ม

ถ้าเพียงมันสนใจสิ่งที่เพื่อนรักบอกสักนิด...

มันไม่เคยพอใจในตัวเองและต้องการแสวงหาสิ่งที่นำมาซึ่งความรู้สึกว่าตนมีคุณค่า...เม็ดทรายรู้ รู้แต่ไม่เคยที่จะใส่ใจ ละเลยจนกระทั่งมาบัดนี้

ถ้าเพียงมันเชื่อคำพูดของหอยมุก และมีความสุขอยู่กับการมีเพื่อนที่เอาใจใส่ซึ่งกันและกัน รึอาจจะก่อนหน้านั้น...ถ้ามันพอใจจะอยู่กับพวกพ้องอย่างเป็นสุขล่ะก็...คงไม่เป็นเช่นนี้

ยามนี้เม็ดทรายได้แต่เหม่อลอย คิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมาและเหล่าผู้ที่ตนรัก ทั้งยังหมกมุ่นค้นหาสิ่งที่หอยมุกเคยบอกเสมอ เพียรที่จะรู้...คุณค่าของชีวิตมันคืออะไร

เป็นแบบนั้น...เรื่อยมา

บางครั้ง...เราก็ไม่จำเป็นต้องรู้หรอกว่าตนมีคุณค่าอะไร ชีวิตทุกชีวิตมีคุณค่าในตัวของมันเองอยู่แล้ว แม้แต่สิ่งที่อาจดูไร้ค่ามากที่สุดก็อาจมีค่าในสายตาใครบางคนก็ได้ ขอแค่พอใจและมีความสุขกับมัน...เท่านั้นก็พอ

เม็ดทรายเล็กๆ ที่ดูไม่มีคุณค่า แต่มันก็สร้างสรรค์สิ่งที่อาจไม่มีผู้ใดทำได้ ดังเช่นหาดทรายริมมหาสมุทรกว้าง...ต้องใช้เวลาเพียรพยายามก่อเกิดเท่าไหร่ เม็ดทรายก็คงมีค่ามากเท่านั้นกระมัง

~ปณาฬี~

มันจะติดป่ะเนี่ย อืมๆ เรื่องสั้นเรื่องแรกที่เคยเขียนเลยค่ะ พอไหวไหมนี่ เม้นหน่อยจิคะ

ไชโย ปิดเทอมแล้วค่า เหลือแต่ฟังผลสอบ(ที่อาจตก= =')

อืม...นับๆดู ไม่ได้เปิดมาเขียนบล็อคร่วมเดือน งืมๆ = = ไม่ไหวเลยแฮะ

ตอนนี้เอาแต่วิ่งโร่รับจ๊อบง่ะ<<แถวๆบ้านเนี่ยแหละ บ้านอา บ้านป้า บ้านน้า และบ้านเราเอง เอิ๊กๆ - -'

มันบ่จิ๊อ่ะเจ้าค่ะ ตอนนี้ต้องการด่วน เดี๋ยวไม่มีตังค์ไปงานหนังสือ เพราะที่อยากได้น่ะ เยอะมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เฮ้อ นับจำนวนแล้วกลุ่ม-_-'

รับทำตั้งแต่ กวาดบ้าน ถูบ้าน จัดห้องสมุด ตัดหญ้า และพิสูจน์อักษร<<ไอที่อ่านนิยายแล้วแก้ภาษา ตรวจคำผิดอะไรเทือกเนี้ยะ บังเอิญอาเมโระเป็นนักแปล เหอๆ ได้ตังค์ค่ะ (ไองก= =)

มีคำถามด้วย ใครตอบได้ตอบให้หน่อยนะ

มีที่ไหนรับทำเฮดไดบ้างอ่ะ จะเอามาใส่หัวบล็อค เอิ๊กๆ (ทำเองแล้วไม่สำเร็จ ห่วยบรมเลย= =)

แล้วก็...ทำไมก๊อปข้อความจากwordมาลงแล้วมันอ่านไม่ได้อ่ะ ลงแล้วบรรทัดมันติดๆกันอ่านไม่ออก เหอๆ งงค่ะ=_______+

ถ้าก๊อบจากในเวบน่าจะได้เนอะ อืมๆ เด๋วค่อยลองดูงับ

เอาล่ะ เด๋วไปก๊อบมาลองดูก่อน ไปแระฮับ

ปล.ถึงเทพยดาทุกท่าน ขอให้ข้าเจ้าสอบผ่านได้เกรดดีๆเด้อ-/l\- สาธุ